ÖLECEKSİNİZ ULAN ÖLECEKSİNİZ

Suudi Arabistan kıralı olan 91 yaşında ki, Kral Abdullah adı
ile bilinen Abdullah Bin Abdülaziz hayatını kaybetti.

Hadi itiraf edin. Eminim bir çoğunuz, haberi duyduğunda, “Vay be kral bile ölüp gidiyormuş”
dediniz.

Ölüyor efendim ölüyor!

Siz hiç dünyaya kazık çakanını gördünüz mü?

İnsanın vadesi dolmaya görsün, Azrail geldi mi ne kral
tanıyor, ne de çoban.

Biliyorum kabullenmek zor.

Ölüm kaderimizde var. Sen, ben, o hepimiz gitmeye gelmişiz.

Belki bir hastane köşesinde, ya da hiç tahmin bile
edemeyeceğimiz bir yerde.

Nerede öleceğimiz. Nasıl olacağı hakkında en ufak bir
fikrimiz yok.

Tek gerçek istesek te, istemesek te bir gün ölecek
olmamızdır.

Maksadım, sizlere ölümü hatırlatarak canınızı sıkmak değil.

Fakat bazen bazı noktalarda insan yeter artık diye avazı
çıktığı kadar bağırmak istiyor.

Ölüm unutuldu.

Ne olduysa şu son bir kaç yıl içinde oldu.

Çıkarlar için bütün
değerleri reddeden bir toplum haline geldik. Herkes su akarken bidonunu
doldurma derdinde.

İnsanların
birbirlerinin etini yemeğe çalıştığı düzende, onur, haysiyet, delikanlılık
aramak, kuyuda iğne aramak gibi bir şey.

Güçlünün koynuna
sokulup yetim, dul hakkı yiyenleri, çalıp çırpanları, haklı gösterip, kahraman
ilan ettiğimiz bir dönemden geçiyoruz.

Siyaset çevresinde dönen dolapları, havada uçuşan iftiraları
düşünmeden destekleyen saf halkım, Ah size ne diyeceğimi bilemiyorum. Umarım
siyaset dünyasında işlenen günahlara, alınan milyonlarca ah lara Allah sizi de
ortak etmiyordur.

Eskiden düşeni elinden tutan bir insan ruhu vardı ülkede, o
günler mazide kaldı. Ara, ki bulasın.

Komşu, arkadaş dost kavramını geçtim. Kardeş, kardeşini
tanımıyor.

Vicdanlar öyle körelmiş ki, iyilik yapmanın adı saflık
olmuş.

Daha bir kaç gün evvel, Suriyeli sığınmacı bir erkek çocuk,
Şirinevler’deki bir fastfood zincirinde yemeğini yiyip kalkan bir müşterinin
artan patatesleri alıp yediği gerekçesiyle restoranın şube müdürü tarafından
darp edildi.

Az, biraz müsaadenizle restoranın şube müdürünün kalıbına
tükürmek istiyorum.

Ah! Bilmiyorlar ki mahşerde de ilahi bir adalet olduğunu, ve
sonra diyorum ki, “Ölüm var ulan, ölüm
var. Hala neyin derdindesin? “