Fevzi Efe SEKİTMEZ-GERÇEK HABERCİ-ÖZEL HABER- Maç bitmişti. Gürsel Aksel Stadyumu'nun dev kapılarından İzmir'in serin, karanlık havasına doğru bir insan seli dökülüyordu. Kırmızı-beyaz formalar, boyunlara dolanmış atkılar, elde sıkılmış bayraklar... Adımlar yavaş, yüzler asıktı. Çıkış kapısının hemen önünde, maçın yorgunluğunu ve skorun ağırlığını taşıyan insanlarla konuştuk. Kimi saatlerce yol gelmiş, kimi işinden feragat etmişti. Ortak duygu ise beklentinin altında kalan bir oyunun verdiği burukluktu.
ARDA GÜLER HAYRANI BİR TARAFTAR
İlk olarak, kalabalığın içinde maçı derinlemesine tahlil eden ama sesi çoğu zaman tribün gürültüsünde kaybolan bir futbol sevdalısına kulak verdik. Geçmişte çocuk futbol takımları yönetmiş bir kadın. Futbolu sadece izlemiyor, okuyor, inceliyor. Ancak sırf kadın olduğu için tribünde pek ciddiye alınmadığını, sözlerinin havada kaldığını ifade ediyor.
"Ben mazide çok fazla maç seyrettim," diyerek başlıyor sözlerine. Yurt dışına seyahat ettiği için Arda Güler'in oradaki maçlarına da sık gittiğini belirtiyor ve ekliyor: "Arda gerçekten çok başka bir oyuncu. Ancak bizim de Belçika'daki Doku veya De Bruyne gibi net oyuncularımız olsaydı, şu anda çok daha farklı yerlerde olurduk."
Sesi sakin ama eleştirileri keskin. Oyunculara değil, sisteme ve fiziksel eksikliklere odaklanıyor: "Takımın kondisyon eksikleri çok fazla. Tabii tüm oyuncular bizim çocuğumuz, isimler üzerinden yüklenmek yanlış olur. Sergen Yalçın'ı da daha ilk maçından eleştirmek yanlış, aldığı kadro belli. Biraz zaman tanınması gerektiğini, hemen eleştirmenin doğru olmadığını düşünüyorum."
Arda'nın Madrid'deki oyuncularla oynarken farklı bir ortamda bulunduğunu ancak burada da elinden geleni yaptığını vurguluyor: "Arda'nın işini kolaylaştıracak bir forvet olması gerekiyor. Dikkat ederseniz Ozan Kabak oyuna girdikten sonra bayağı iyiydi, Zeki Çelik girdiğinde birkaç müdahalesi çok yerindeydi. Yurt dışında oynamaya alışmış, oranın disiplinini almış futbolcuların farkı milli maçlarda hemen belli oluyor. Türkiye liglerinde oynayan oyuncularımız, maalesef uluslararası arenada yabancı takımlarla karşılaştıklarında üzücü bir şekilde yetersiz kalıyor. Aynı fiziksel seviyede değiller. Bu yüzden Türkiye'deki büyük takımların yurt dışındaki çalışma sistemlerini örnek alması, oyuncuların nasıl antrenman yaptıklarını ve kondisyon yüklediklerini inceleyip kendi kulüplerinde bir yapılanmaya gitmesi gerekiyor."
‘PATRONDAN AZAR İŞİTTİĞİME DEĞMEDİ’
Biraz ötede, maça gelebilmek için verdiği mücadeleyi ve karşılığında hissettiği hayal kırıklığını anlatan genç bir taraftar duruyor. Sesi yüksek, içinde biriken sitemi stadyumun duvarlarına haykırır gibi konuşuyor.
"Abi, o kadar insan işinden gücünden feragat edip buraya geldi," diyor, eliyle stadyumu göstererek. "Bu oynanan oyun bize yakışmadı. Şu yanımdaki çocuk işten izin aldı, ben izin aldım, üstüne patronumdan azar işittim bu maça gelebilmek için!"
Kadro tercihlerine ve İstanbul takımlarına yönelik eleştirilerini sıralıyor: "Karşılığında izlediğimiz bu oyun olmamalı ya. Takımda kadro tercihleri ve değişiklikler çok hatalı. İstanbul takımı olmasa Barış'ın hiçbir vasfı yok, Zeki Çelik'e 90 dakika tahammül edildi ama ortada hiçbir şey yok. Göztepe'de oynayan Arda Okan'ı 'evrak yetişmedi' bahanesiyle almadılar, oysa onu İstanbul takımlarına koy hiç sırıtmaz. Yönetimde bir şeylerin değişmesi lazım, bize yakışan futbol bu değil gerçekten."
YOL UZUN MAÇ ‘HAYAL KIRIKLIĞI’
Kalabalığın daha da gerisinde, yorgunluğu gözlerinden okunan ama öfkesi taze olan bir başka grup var. Onların hikayesi ise bir yol hikayesi. Artvin'den çıkıp İzmir'e, sadece 90 dakikalık bir umut için gelmişler.
"Biz ta Artvin'den buraya maça geldik," diyor gruptan biri. "Maç seyretmeye kaç saattir yollardayız, 24 saatte geldik. Ama sahada böyle bir şey yok ya!"
Oyunun gidişatından, teknik kararlardan dert yanıyor. Bir taraftar olarak gördüğü eksiklikleri doğrudan dile getiriyor: "Çok kötü bir oyun var; hocalar değişiyor ama zihniyet değişmiyor, hiçbir şey düzelmiyor. Barış'ı kanat yapıyorsun, Oğuz'u bek yapıyorsun; tam tersini yapman lazım kardeşim. Bir tane maç kazanamadık, yazıklar olsun. O kadar yoldan geldik, Barış kaç tane pozisyon kaçırdı, birini atsa maç 2-2 berabere bitecek. Sergen Hoca'yı severim ama böyle olmaz, inşallah bir dahaki maçı kazanırız."
Son olarak, milli takımın sahadaki dizilişine ve taktiksel tıkanıklığına kafa yoran bir başka seyircinin değerlendirmesini dinliyoruz. Olayı kişiselleştirmeden, tahtada çizilen sistemi eleştiriyor:
"Sergen Hoca daha yeni, ona birazcık zaman tanımak lazım," diyerek başlıyor. "Ancak milli takım savunmada etkili görünmeye çalışsa da özellikle hücum geçişlerini yapamıyor. Hücuma çıkamadığımız için çok kolay top kaptırıyoruz ve bu şekilde kalemizde çok fazla tehlike görüyoruz. Ben milli takımın üçlü savunma oynaması gerektiğini düşünüyorum. Çünkü Orkun ve Hakan benzer tarzda oyuncular, çok fazla geriye gelip oyun kurmak zorunda kalıyorlar. Merkezde çoğalamıyoruz. Üçlü oynarsak merkez oyuncularımız daha ileride konumlanabilir, böylece hücuma daha rahat çıkabiliriz."
Milli takımın oyuncu havuzundaki temel eksikliğe, bir santrforun yokluğuna parmak basıyor: "Teknik anlamda düzeltilebilecek şeyler olsa da örneğin bir santrforumuz yok. Santrforsuz bir oyun oynamak zorunda kalıyoruz. Bugün oyuna giren Deniz Gül'ü gördük; hiçbir şekilde sırtı dönük oynayamıyor, savunma arkasına koşu veya dripling yapamıyor. Uygun bir santrfor çıkarmamız gerekiyor. Takım içinden Barış'a uygun bir rol verilebilir veya Arda Güler'i orada deneyebiliriz. Çeşitli çözümler üretilebilir ama neticede milli takım transfer yapılabilen bir yer değil. Sergen Hoca'nın eldeki kadroyla buna bir çözüm bulması gerekiyor."
Gürsel Aksel Stadyumu yavaş yavaş boşalırken, İzmir'in sokaklarına dağılan bu insanların sözleri, sırtlarındaki formalar kadar ağır bir yükün altındaydı. Bir tarafta patronun azarı, bir tarafta Artvin'den gelen yorgunluk, diğer yanda santrforsuz bir oyunun verdiği keder. Ve hepsinin ortak cümlesi, o gecenin havasında asılı kaldı: "İnşallah bir dahaki maçı kazanırız."
